طوطي و کلاغ هر دو زشت افريده شدند اما طوطي اعتراض کرد و خدا او را زيبا کرد ولي کلاغ گفت هر چه از دوست رسد نيکوست و نتيجه اين شد که ميبيني کلاغ ازاد و طوطي در قفس

 ای که مدتهاست بامن نیستی ، من همانم ، که با من زیستی، رنجهایم را شنیدی باز هم ، عاقبت گفتی ، غریبه کیستی ....؟

جغدی روی کنگره های قدیمی دنیا نشسته بود.

زندگی را تماشا می کرد. 

رفتن و ردپای آن را وآدم هایی را می دید که به سنگ و ستون، به در و دیوار دل می بندند؛

جغد اما میدانست که سنگ ها ترک می خورند؛

ستون ها فرو می ریزند؛

درها می شکنند و دیوارها خراب می شوند؛

او بارها و بارها تاج های شکسته، غرورهای تکه پاره شده را لابه لای خاکروبه های کاخ دنیا دیده بود.

او همیشه آوازهایی درباره دنیا و ناپایداری اش می خواند؛

و فکر می کرد شاید پرده های ضخیم دل آدم ها با این آواز بلرزد؛

روزی کبوتری از آن حوالی رد می شد، آواز جغد را شنید، گفت: بهتر است سکوت کنی و آواز نخوانی.

آدم ها آوازت را دوست ندارند.

غمگینشان می کنی.

دوستت ندارند.

می گویند بدیمنی و بد شگون و جز خبر بد، چیزی نداری.

قلب جغد پیر شکست ودیگر آواز نخواند؛

سکوت او آسمان را افسرده کرد.

آن وقت خدا به جغد گفت:

آوازخوان کنگره های خاکی من!

پس چرا دیگر آواز نمی خوانی؟

دل آسمان من گرفته است؛

جغد گفت: خدایا! آدم هایت مرا و آوازهایم را دوست ندارند

خدا گفت: آوازهای تو بوی دل کندن می دهد و آدم ها عاشق دل بستن اند. دل بستن

به هر چیز کوچک و هر چیز بزرگ.

تو مرغ تماشا و اندیشه ای! و آن که

می بیند و می اندیشد، به هیچ چیز دل نمی بندد؛

دل نبستن سخت ترین و قشنگ ترین کار دنیاست.

اما تو بخوان و همیشه بخوان که آواز تو حقیقت است و طعم حقیقت تلخ؛

جغد به خاطر خدا باز هم بر کنگره های دنیا میخواند و

آن کس که می فهمد,

می داند آواز او پیغام خداست

گفتی به من باید برم فرصت موندن ندارم

گفتم بهت من می مونم منتظر چشات می شم

گفتم یه روز نیای چشمام از دیدنت دلگیر باشه توی قلب تو به جای من یكی دیگه اسیر باشه

گفتی برم زودی می یام نداری طاقت اشکام

گفتی به خدا که فقط تنها تویی تو رویاهام

گفتم یه وقت یادت نره خاطره هام دنبالته یه وقت نشه تو طول راه تنهاییام یادت بره

گفتم توی آرزوهات منو تنها نذاری یه وقت نشه تو خنده هات یاد من جا بذاری تو رفتی اما نازنین رفتنتم بهونه بود میون دست من و تو یه دنیا فاصله جاموند

مي خواهم عروسک وار زندگي کنم

تا اگر سرم به سنگ خورد نشکشند

تا اگر دلم را کسي شکست چيزي احساس نکنم

تا اگر به مشکلات زندگي برخوردم بي پروا به آغوش صاحبم که دخترک کوچکي بيش نيست پناه آورم

برای او می نویسم او که تنش بوی گلهای سرخ را می دهد برای او که جادوی کلامش زیباترین لغت را قلم می زد برای او که قلبش به وسعت دریاست و قایق قلب من در آن غرق شد رفت و من تنها تر از تنها شدم

اي كاش دوست داشتن را تجربه نمي كردم،

تجربه ي تلخي بود…

ديگر هيچ وقت نمي خواهم حضوري گرم، سرماي وجودم را محو كند

ديگر هيچ گاه به نگاه عاشقي دل نمي بندم

و هيچ گاه به سلام مهرباني پاسخ نخواهم داد

گفته بودند که از دل برود يار چو از ديده برفت ..

سالهاست که از ديده ي من رفتي ,

ليک! دلم از مهر تو آکنده هنوز...

دفتر عمر مرا دست ايام ورقها زده است،

ز بار غم عشق قامتم خم شد پشتم شکست ،

در خيالم اما همچنان روز نخست،

تويي آن قامت بالنده هنوز،

در قمار غم عشق دل من بردي و با دست تهي ،

منم آن عاشق بازنده هنوز، آتش عشق تو نگردد خاموش ،

گر که گورم بشکافند عيان مي بينند،

زير خاکستر جسمم باقيست آتش سرکش و سوزنده هنوز.